Precies één maand geleden, op 3 mei, sloeg het noodlot toe voor Johny en Patricia. Het leven van het koppel – beiden beëdigde ambtenaren bij Justitie – werd volledig overhoop gehaald toen hun woning in de Zeebruggelaan in Blankenberge in lichterlaaie stond. Een plotse, verwoestende brand maakte in één klap een einde aan hun thuis. Vandaag, dertig dagen later, wonen ze noodgedwongen in een kleine studio. Van hun oude leven blijft niets over. “We hebben letterlijk niks meer, zelfs geen herinneringen.”
Totaal onverwacht
Die bewuste avond was al uitzonderlijk: Johny en Patricia waren eens niet thuis. “We zijn altijd stand-by. We werken in shiften, ook ’s nachts, dus blijven we eigenlijk altijd thuis”, legt Patricia uit. “Maar die avond gingen we een oude vriend bezoeken. Zoiets doen we eigenlijk nooit.” Om het goede voorbeeld te geven, en zeker niet in de verleiding te komen, zetten ze hun gsm uit als ze met de auto rijden. “Onze kinderen, collega’s, buren … hadden al gebeld, maar wij hadden dat dus niet door. Toen we onze straat inreden en al die blauwe lichten zagen, wisten we meteen: dit is niet goed.”
De woning stond in lichterlaaie. “Mijn eerste reflex was om naar binnen te lopen. Ik heb al zoveel meegemaakt in mijn job, schrik staat niet meer in mijn woordenboek. Ik dacht aan onze kat van veertien. En aan de spullen die nog binnen lagen. Ik was klaar om binnen te gaan, ook al wist ik dat ik er misschien niet levend uit zou komen. Gelukkig hebben ze me daar nog tegengehouden”, vertelt Johny.
Niet de eerste tegenslag
Wat volgde, was niet alleen materieel verlies. “We hadden letterlijk alleen nog de kleren aan ons lijf. Alles was weg”, zegt Patricia. “Alle herinneringen, alles met emotionele waarde … dat bestaat gewoon niet
meer. Je kan er nog over praten, maar je kan er nooit meer op terugblikken.” En dan kwam de klap nog harder aan door de timing. “Onze kinderen waren net afgestudeerd. Hun kot was net opgezegd. Voor het eerst hadden we wat geld vrij om eindelijk te beginnen aan de renovaties”, zegt Johny. “Al ons spaargeld zat
in dat huis. In juli zouden we er exact vijftien jaar wonen, en nu is het gewoon weg.”
Ze hebben al heel wat in hun leven moeten overwinnen. Patricia verloor haar zus door een dronken bestuurder en Johny verloor zijn zoon op heel jonge leeftijd door ziekte. “We hebben al zoveel tegenslagen
gehad. Maar dit is het diepste punt van ons leven. Dieper kan je niet zakken.”
Geen steun van Blankenberge
In de eerste week na de brand verbleef het koppel op hotel. Maar dat kon natuurlijk geen blijvende oplossing zijn. Ze trokken naar het OCMW, op zoek naar hulp of een tijdelijke woonst. “We waren nog geen tien minuten binnen”, zucht Patricia. “’Jullie hebben een eigendom en twee lonen, dus kunnen we niks
doen’, kregen we te horen. Geen steun, geen begrip, geen luisterend oor.” Uiteindelijk vonden ze met hulp van de familie een studio niet ver van hun huis.
“We hadden veel meer verwacht van Blankenberge”, vertelt het koppel, dat al heel hun leven in de kuststad woont. “In de media stond dat de burgemeester ter plaatse is gekomen bij de brand. Misschien is hij eens
gepasseerd met zijn auto, maar wij hebben hem in ieder geval nooit gezien. Geen contact, geen steun, gewoon niks. De burgemeester heeft voor ons geen menselijke kant.”
Onzekere toekomst
“Je zit in een soort overlevingsmodus en probeert door te gaan, maar hier is niemand op voorbereid”, geeft Johny toe. Elke dag gaan ze naar het huis om puin te ruimen, maar zelfs dat is niet evident. De exacte oorzaak is door de grote schade nooit kunnen vastgesteld worden, al denkt het koppel dat de boiler ontploft is. De brand is ontstaan in de garage en naar boven gegaan, waardoor het plafond naar beneden is gekomen en zo is het op het hele huis overgeslagen. “Zelfs de badkamer hebben we nog niet kunnen bereiken want echt alles is verwoest.” Ze beseffen maar al te goed: “Als we thuis waren geweest, waren we waarschijnlijk gestorven.”
Deze week zit het koppel voor de eerste keer met de verzekeringsmaatschappijen rond de tafel. “We willen daar geen euro aan overhouden”, vertelt Johny stellig. “We willen gewoon ons huis terug zoals het was. Maar zolang we niets weten over de vergoedingen, kunnen we niets plannen. Alles is onzeker.”
Zelfs de vraag of ze ooit nog kunnen terugkeren, blijft onbeantwoord. “Aan de ene kant willen we niets liever dan terug naar onze thuis. Aan de andere kant vragen we ons af: gaan we ons daar ooit nog thuis kunnen voelen? De toekomst is één groot raadsel”, zegt Patricia stil. “We leven echt van minuut tot minuut.”
Ondanks alles is er ook een sprankeltje dankbaarheid. Hun kinderen zijn een crowdfunding gestart en die heeft 2.100 euro opgeleverd. “We zijn iedereen die geholpen en gesteund heeft enorm dankbaar. Dat mensen ons niet vergeten zijn, betekent echt veel.”